Aandacht

“Ik zou willen dat ik nog 10 van dit soort kinderen in mijn klas had.”

“Ik zou willen dat ik nog 10 van dit soort kinderen in mijn klas had,‘ zei de juf tegen mijn moeder. Mijn moeder lachte, ze keek trots. En ik…. ik groeide van binnen.

Maar wat betekende dit? Dat ik in de klas goed mijn best deed? Of wat bedoelde de juf eigenlijk precies? Zou de juf mij lief vinden als ze zoiets zei? Dat was ook hetgeen wat ik graag wilde, dus ik hoopte van wel.

‘Hoor je dat?’, vroeg mijn moeder,‘de juf vindt het super fijn dat ze jou in de klas heeft, zo een rustig meisje die gewoon doet wat de juf vraagt, zonder zeuren. En nooit eens stout doet.’

“Ja, de juf moest mij dan wel lief vinden inderdaad. Toch?”

Ik denk dat de juf mij inderdaad wel lief vond, eigenlijk té lief. In elke klas van de basisschool deed ik braaf wat er van mij werd verlangd. Ik maakte na de klassikale uitleg van elk vak de opdrachten, zowel in de ochtend als in de middag. Je hoorde mij eigenlijk nooit. Ik stak ook niet snel mijn vinger op, ik werkte gewoon door. Als ik iets niet snapte, vroeg ik het liever aan mijn buurvrouw dan aan de juf of meester. Stel je voor dat ze dachten dat ik dom was of zo, omdat ik het niet snapte.

Lief zijn

“Je hebt er geen kind aan. Soms vergeet je bijna dat ze er is.”

Ik wilde zo graag lief en aardig gevonden worden. Dus elke dag deed ik mijn best. Op elk werkstuk wat ik moest maken deed ik mijn best. Elk werkblad wat ik mee naar huis kreeg als huiswerk zat ik ’s avonds te zwoegen. Het moest natuurlijk wel goed zijn.

‘Je hebt er geen kind aan. Ze doet het ontzettend goed en soms vergeet je bijna dat ze er is.’ Dat zei mijn meester in groep 3 van de basisschool. En dat was precies het gevoel wat ik vaak had. Alsof de leerkrachten mij niet zagen. Dit gebeurde juist, omdat ik het allemaal zelf wilde doen, ik hen niet tot last wilde zijn of in ieder geval niet het idee wilde wekken dat ik wat nodig had of iets niet snapte.

Valkuil

Natuurlijk is het fijn om dit soort kinderen in je klas te hebben, maar ook een enorme valkuil voor de leerkracht én ouders. Mijn ouders vonden het fijn om te horen dat ik het zo goed deed in de klas en natuurlijk vond ik dit zelf ook. Echter werd er wel een enorm groot en belangrijk aspect vergeten. Namelijk dat ook ik aandacht nodig had in de klas. Niet om in het middelpunt te staan, maar even de aandacht van de juf of meester. ‘Goed gedaan‘, ‘als ik je kan helpen mag je dit altijd vragen‘. Even zo een hart onder de riem steken dat het goed is. 

Echter kan het ook zo zijn dat je een leerkracht bent of dat jouw kind een leerkracht heeft die minder oog heeft voor het gevoelsaspect. Ieder mens is tenslotte anders en dat is niet erg. Maar wat nou als je als leerkracht nét wat minder oog hebt voor de ‘stillere’ kinderen? Dan kan het zo zijn dat dit ‘stillere kind’ nog meer in zichzelf keert. En in het ergste geval ontstaan er lichamelijke klachten, omdat ze geen plezier meer beleven om naar school te gaan of dat er zelfs faalangst ontstaat. En dat willen we allemaal voorkomen toch?

Dit is dan ook wat ik jou in dit verhaal wil meegeven. Ook de kinderen die minder ‘aanwezig’ zijn in de klas of thuis hebben jouw aandacht nodig. Zij keren namelijk juist in zichzelf (internaliserend). Dit kunnen problemen zijn zoals onder andere:
* overmatig piekeren
* niet goed kunnen (in/door) slapen
* lichamelijk klachten zoals hoofdpijn of misselijkheid.

Belangrijk aspect vergeten: ik had ook aandacht nodig.

Mijn Tip

Verdeel je aandacht, hoe lastig dit ook kan zijn als je rond de 30 kinderen in de klas hebt. Juist de kinderen die je niet veel hoort kunnen dat extra momentje aandacht goed gebruiken.

Ben jij een juf, meester of ouder die bovenstaand verhaal herkent? Reageer dan met jouw tip. Hier leren we allemaal van.

Herken jij jouw kind in bovenstaand verhaal? En ben je bang dat er al problemen zijn onstaan? Neem dan contact op via de contactpagina of

Bel voor een gratis kennismakingsgesprek

Op de toekomst van de kinderen!

Lieve groet,

Ps: ken jij iemand die ook wat aan deze tips kan hebben? Deel dan dit blog via Facebook of LinkedIn. Hoe meer kennis, hoe meer begrip.